Καταρράκτης

katarraktis

Το χωριό πήρε την ονομασία του από τους δίδυμους Καταρράκτες, οι οποίοι είναι και το κύριο αξιοθέατο της περιοχής. Το νερό που τρέχει στα αυλάκια του χωριού έρχεται κατευθείαν από αυτούς. Παρόλο που το νερό των καταρρακτών λιγοστεύει το καλοκαίρι, η ποσότητα των πηγαίων νερών είναι τέτοια που συνεχίζουν να τρέχουν με την ίδια ένταση όλο το χρόνο. Στην περιοχή των πηγών, ακριβώς κάτω από τους καταρράκτες, σταλάζουν τα νερά.

Η Ιερά Μονή Αγίας Αικατερίνης

agia_aikaterini
Το 1821 οι κάτοικοι περίμεναν τη σειρά τους για την ελευθερία. Ένα βράδυ μερικοί τσοπάνηδες είδαν προς την κατεύθυνση του χωριού ένα αχνό φως. Το επόμενο βράδυ το φως εμφανίστηκε ξανά. Όταν ένας από αυτούς πλησίασε στο σημείο και έψαξε, βρήκε μια εικόνα της Αγίας Αικατερίνης. Το γεγονός αυτό θεωρήθηκε σημαδιακό και οι συγχωριανοί έκτισαν ένα μικρό εκκλησάκι όπου και τοποθέτησαν την εικόνα. Την ίδια εποχή έφτασαν στο χωριό τέσσερις καλόγεροι, ο Γαβριήλ, ο Γρηγόριος, ο Ιάκωβος και ο Δαμιανός. Αποφάσισαν να μείνουν στο χωριό και με τη βοήθεια της καλόγριας Μαγδαληνής αποφάσισαν να ιδρύσουν το Μοναστήρι της Αγίας Αικατερίνης. Για να χτιστεί η Μονή, έφτασαν στο χωριό οι καλύτεροι μάστορες από την Πράμαντα. Με προσωπική εργασία των ντόπιων, το πέτρινο μοναστήρι άρχισε να λειτουργεί στις 11 Σεπτεμβρίου του 1827 με Ηγούμενο τον Γαβριήλ.

Η Μονή Κηπίνας

moni_kipinas

Η Ιερά Μονή Θεοτόκου Κηπίνας, είναι ίσως η μοναδική μονή στην Ελλάδα και ίσως και σε όλο τον κόσμο, η οποία βρίσκεται κριμένη μέσα στα βράχια, και έχει θέα σε όλες τις επιβλητικές κορυφές των Τζουμερκών. Η παράδοση θέλει τη μονή με την παράτολμη κατασκευή να χτίστηκε γύρω στον 18ο αιώνα, αλλά θεωρείται ότι έχει τις ρίζες της στη βυζαντινή εποχή. Η εκκλησία της μονής έχει πλούσιες τοιχογραφίες που χωρίζονται σε 3 ζώνες και απεικονίζουν αντίστοιχα τους αγίους, τα στηθάρια των αγίων και σκηνές από το Ευαγγέλιο.

Το Σπήλαιο της Ανεμότρυπας στην Πράμαντα

anemotripa

Η ιστορία του σπηλαίου ξεκινάει κάπου στο έτος 1960. Έπειτα από εντολή του προέδρου της Κοινότητας δύο νέοι της εποχής εκείνης, ο Αποστόλης Λάμπρης και Γεώργιος Κ. Καρακώστας, διάνοιξαν μια σχισμή, από την οποία αναύλιζε δροσερός αέρας. Η διάνοιξη έγινε ώστε να εξερευνηθεί το εσωτερικό της σχισμής, με αφορμή την άφιξη της σπηλαιολόγου Άννας Πετροχείλου. Μπαίνοντας με μεγάλη δυσκολία, έπειτα από 10 μέτρα, διαπίστωσαν ότι υπήρχε ένα ευρύ κοίλωμα. Η έλλειψη φωτιστικών μέσων εκείνης της εποχής, δεν τους επέτρεψε να συνεχιστεί η έρευνα. Αργότερα μελετήθηκε και εξερευνήθηκε τμήμα του σπηλαίου, που έχει μήκος 270 μέτρα περίπου, το οποίο αξιοποιήθηκε και είναι προσβάσιμο στους επισκέπτες.